تاریخچه
مقدمه
گسترش روزانه مرزهای دانش در کلیه علوم در جنبههای نظریهپردازی و بهرهگیری فعالانه در دو سطح ترویجی- علمی و کاربردی- عملی مبتنی بر نیازسنجی بازار از جمله مهمترین ویژگیهای کشورهای پیشرفته میباشد.
تجربه کشورهای پیشرفته و توسعهیافته در امر برقراری رابطه مستقیم و موثر بین نهاد دانشگاه و بازار به منظور ترویج و اشاعه نگرش علمی، جلوگیری از شکلگیری و یا ادامه روندهای نادرست غیرعلمی خود نشاندهنده جایگاه مهم دانشگاه، مراکز علمی و کانونهای تفکر در تشویق و تثبیت بازارهای دانش محور در این کشورها است. اهمیت وجود این رابطه در کاربرد آن و تاثیرات مضاعف و مثبت نگرش علم- محور خلاصه میشود: که گاه در شکل تزریق علوم جدید و پیدایش کارکرد نو ظهور میکند، گاه شکل پشتبانیکننده نظری به خود میگیرد، گاهدر شکل نهاد ناظر بر حسن اجرای امور ظاهر میشود و گاهی در افق فعالیت بازار نقش نهاد و یا انشعابی مشورتدهنده را ایفا مینماید.
ایران کشوری است در حال گذار از مرحله رشد اقتصادی و در این راه توجه به اهمیت علم و دانش، نگاه مبتنی بر نیاز سنجی بازار- دانشگاه و در نهایت اهتمام در راه استفاده از علوم جدید و فنون بدیع در این مسیر الزامی است، مسئلهایکه به آن در اسناد بالادستی چون سند چشمانداز بیست ساله کشور و برنامه توسعه پنجم نیز اشاره شده است:
- برخورداری کشور از دانش پیشرفته، توانایی در تولید علم و فناوری و اتکا بر سهم منابع انسانی و سرمایه اجتماعی در تولید ملی
- تحول نظام آموزشی و پژوهشی در جهت تحقق اهداف سند و نوآوری و شکوفایی علمی و فنی و پرورش استعدادها و خلاقیتها با اهتمام به آموزش خلاق و کارآمد، همراه با ارتقای فرهنگ
- افزایش سهم آموزش و پژوهش به یک درصد از تولید خالص داخلی کشور
- جهتدهی آموزش و پژوهش به سمت رفع نیازهای ملی: گسترش مرزهای دانش با استفاده از راههای میانبر و کاربردی، بومی کردن علوم و فناوریها و تجاریسازی محصولات
- اهتمام به آموزش و گسترش رابطه موثر بین دانشگاه و مراکز پژوهشی با صنعت و جامعه
- توانمند سازی و مشارکت بخش غیر دولتی در تولید علم و فناوری و سرمایهگذاری در عرصههای مختلف علمی و تحقیقاتی
از آنجا که ظهور، تکامل آموزش و یادگیری باید بیشتر با نیازهای آموزشی جامعه مرتبط باشد تا پیشرفتهای تکنولوژیکی یا سیاستهای نهادی;با وجود این، مورد دوم، یعنی پیشرفتهای تکنولوژیکی یا سیاستهای نهادی را نیز نمیتوان کاملاً نادیده انگاشت. از این رو دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی کشور و پیشرو در کلیه امور علمی- آموزشی توجه ملزومی به سه امر: تلاش به منظور ظهور و تکامل علوم جدید، نگاه مبتنی بر نیازسنجی در ترویج علم و دانش و تشویق به منظور استفاده از علوم و فنون جدید، دارد.
معرفی موسسه
موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی در تیرماه سال ۱۳۳۹ با هدف انجام تحقیقات نظری و کاربردی و فراهم آوردن زمینههای مناسب برای تحقیقات در مسائل نوین اقتصاد ایران، اقتصاد نظری و موضوعات اقتصاد بین الملل و کشورهای منطقه و تربیت نیروی متخصص با آموزش مهارتهای مورد نیاز بازار کار و صنعت به منظور افزایش بهرهوری و اثر بخشی نیروی کار، با نام موسسه تحقیقات اقتصادی و به ریاست دکتر حسین پیرنیا (پدر علم اقتصاد ایران) در دانشکده حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران تاسیس شد و سپس در آبان ماه 1346 با استقلال دانشکده اقتصاد از دانشکده حقوق و علوم سیاسی به دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران انتقال یافت.
این موسسه طبق اساسنامه دارای 3 گروه اقتصاد اسلامی، گروه اقتصاد ایران و گروه مطالعات منطقهای و بینالمللی است و دارای 7 پست هیات علمی و 5 کارشناس اقتصادی است.
موسسه توسعه و تحقیقات اقتصادی دانشگاه تهران با توجه به بهرهمندی از اساتید برجسته و دانشجویان نخبه و با بیش از نیم قرن تجربه آموزش و پژوهش به یکی از مراکز مهم پژوهشی و آموزشی در کشور تبدیل شده است.